YSR Praja News Telugu : దాదాపు 142 కోట్ల జనాభా ఉన్న మన భారతదేశంలో, ప్రతిసారీ ఒలింపిక్స్ వచ్చినప్పుడల్లా ఒక ప్రశ్న పదే పదే వినిపిస్తుంది. “మన దేశం నుంచి ఇన్ని తక్కువ పతకాలు ఎందుకు వస్తున్నాయి?” [00:07]. ప్రపంచ జనాభాలో మన వాటా చాలా పెద్దది, కానీ ఒలింపిక్ క్రీడలలో మన దేశం గెలుచుకునే పతకాల శాతం కేవలం 0.5% మాత్రమే. దీనికి కారణం మన దేశంలో ప్రతిభ లేకపోవడం కాదు, ఆ ప్రతిభను ప్రోత్సహించే వ్యవస్థ లేకపోవడం. దేశం కోసం అహర్నిశలు శ్రమించి అంతర్జాతీయ వేదికలపై పతకాలు సాధించిన ఎంతోమంది క్రీడాకారులు, ప్రభుత్వాల నుండి కనీస మద్దతు లేక కూరగాయలు అమ్ముకుంటూ, పానీపూరి బండ్లు పెట్టుకుంటూ అనామకులుగా మిగిలిపోతున్నారు.
నిషు తివారీ రూపొందించిన వీడియోలోని ముగ్గురు క్రీడాకారుల జీవితాలే మన దేశ క్రీడా వ్యవస్థలోని లోపాలకు సజీవ సాక్ష్యాలు. ఈ సమాచారం ఆధారంగా భారతదేశం ఒలింపిక్స్లో ఎందుకు వెనుకబడి ఉందో ఇక్కడ వివరంగా విశ్లేషిద్దాం.
అథ్లెట్ల దీన స్థితి: వీడియోలో వెలుగుచూసిన నిజాలు
1. పతకాల విజేత.. నేడు కూరగాయల వ్యాపారి (పుష్ప మింజ్)
జార్ఖండ్లోని రాంచీకి చెందిన పుష్ప మింజ్ ఒక పారా అథ్లెట్. ఒక కాలు లేకపోయినా పట్టుదలతో త్రోబాల్ ఆటలో అంతర్జాతీయ స్థాయికి ఎదిగింది. థాయ్లాండ్, కంబోడియా తదితర దేశాల్లో ఆడి బంగారు, కాంస్య పతకాలు సాధించింది. కానీ, ఈమె పరిస్థితి చూస్తే కన్నీళ్లు రాకమానవు. ఒక చిన్న గదిలో, కనీస సౌకర్యాలు లేని ఇంట్లో ఆమె అద్దెకు ఉంటోంది [04:09]. అంతర్జాతీయ పతకాలు సాధించినా, ప్రభుత్వం నుండి ఎలాంటి ఉద్యోగం గానీ, ఆర్థిక సహాయం గానీ ఆమెకు అందలేదు. ఈ రోజు తన పూట గడవడానికి, తన ఆటను కొనసాగించడానికి ఆమె రోడ్డు మీద కూరగాయలు అమ్ముకుంటోంది [07:40]. ఏ దేశానికైతే ఆమె పతకాలు తెచ్చిపెట్టిందో, ఆ దేశమే ఆమెను రోడ్డు మీద కూర్చోబెట్టింది.
2. అప్పులు చేసి ఆడుతున్న టైక్వాండో ఛాంపియన్ (యమునా కుమార్ పాశ్వాన్)
జార్ఖండ్లోని ధన్బాద్కు చెందిన యమునా కుమార్ పాశ్వాన్ టైక్వాండో ఆటగాడు. ఈయన తన కెరీర్లో 14 దేశాలలో భారతదేశానికి ప్రాతినిధ్యం వహించి 1 గోల్డ్, 2 సిల్వర్, 3 బ్రాంజ్ మెడల్స్ గెలుచుకున్నాడు. అలాగే జాతీయ స్థాయిలో దాదాపు 50 బంగారు పతకాలు ఉన్నాయి. ఇన్ని పతకాలున్నా, అతను ఇప్పుడు నెలకు కేవలం 7000 రూపాయల వేతనంతో ఒక స్కూల్లో పీటీ టీచర్గా పని చేస్తున్నాడు [11:47]. కోవిడ్ సమయంలో పూట గడవక గుడ్లు కూడా అమ్ముకున్నాడు. దేశం కోసం ఛాంపియన్షిప్లలో పాల్గొనడానికి తన సొంత జేబులోంచి డబ్బులు లేక ఏకంగా రూ. 1,80,000 అప్పు చేశాడు [11:35]. ఆ అప్పును ఇంకా తీరుస్తూనే ఉన్నాడు. ప్రభుత్వం వైపు నుండి సరైన ప్రోత్సాహం లేకపోవడం వల్ల ఎంతో మంది యమునా లాంటి క్రీడాకారులు అప్పుల పాలవుతున్నారు.
3. పానీపూరి అమ్ముకుంటున్న ఒలింపిక్ విజేత (సీతా సాహు)
మధ్యప్రదేశ్కు చెందిన సీతా సాహు అనే యువతి 2011 స్పెషల్ ఒలింపిక్స్లో పరుగుపందెంలో రెండు కాంస్య పతకాలు సాధించింది. అప్పట్లో ఆమె విజయం సాధించినప్పుడు ఎంతో మంది నాయకులు ఆమెను సన్మానించారు. ఆమెకు ఇల్లు, దుకాణం ఇస్తామని రాజకీయ నాయకులు హామీలు ఇచ్చారు. కానీ, అవి కేవలం మాటలకే పరిమితమయ్యాయి [15:57]. సరైన అవకాశాలు రాకపోవడంతో, రెసింగ్లో ఎంపికలు జరగకపోవడంతో ఆమె ఆటలు వదిలేసింది. ఇప్పుడు తన కుటుంబాన్ని పోషించుకోవడానికి గోల్గప్పా (పానీపూరి) స్టాల్ పెట్టుకుని జీవిస్తోంది [16:51]. ఒక ఒలింపిక్ మెడలిస్ట్ పానీపూరి అమ్ముకునే పరిస్థితి మన దేశంలో తప్ప మరెక్కడా చూడలేము.
భారతదేశం ఒలింపిక్స్లో పతకాలు సాధించలేకపోవడానికి ప్రధాన కారణాలు
పై ముగ్గురి క్రీడాకారుల గాథలను పరిశీలిస్తే, మన దేశంలో క్రీడల పట్ల, క్రీడాకారుల పట్ల ప్రభుత్వాలు వ్యవహరిస్తున్న తీరు అర్థమవుతుంది. పతకాలు రాకపోవడానికి ప్రధాన కారణాలు ఇక్కడ చూద్దాం:
1. ప్రభుత్వాల నిర్లక్ష్యం మరియు ఆర్థిక ప్రోత్సాహం లేకపోవడం
అంతర్జాతీయ స్థాయి క్రీడల్లో రాణించాలంటే ఎంతో ఖర్చుతో కూడుకున్న శిక్షణ, డైట్, కిట్లు అవసరం. కానీ మన దేశంలో మెజారిటీ అథ్లెట్లు పేద మరియు మధ్యతరగతి కుటుంబాల నుండి వస్తారు. వారికి స్పాన్సర్షిప్లు దొరకవు, ప్రభుత్వాలు ముందుగా ఎలాంటి ఆర్థిక సహాయం అందించవు. అప్పులు చేసి, ఉన్న ఆస్తులు అమ్ముకుని విదేశాలకు వెళ్లి ఆడాల్సి వస్తోంది. గెలిచాక ప్రశంసలు కురిపించే ప్రభుత్వాలు, గెలవడానికి ముందు క్రీడాకారులకు అవసరమైన కనీస సదుపాయాలు కల్పించడంలో పూర్తిగా విఫలమవుతున్నాయి.
2. ఉద్యోగ భద్రత మరియు భవిష్యత్తుపై అభద్రతా భావం
ఏదైనా రంగంలోకి అడుగుపెడితే కనీస జీవిత భద్రత ఉంటుందని ఎవరైనా ఆశిస్తారు. కానీ క్రీడల వల్ల అది దక్కడం లేదు. పతకాలు గెలిచిన వారికి ప్రభుత్వ ఉద్యోగాలు ఇస్తామని హామీలు ఇస్తారు, కానీ ఆ హామీలు అమలు కావడం లేదు. పతకాలు గెలిచిన అథ్లెట్లే పానీపూరీలు, కూరగాయలు అమ్ముకుంటూ ఉంటే.. భవిష్యత్ తరాలు క్రీడల వైపు రావడానికి ఎలా ఆసక్తి చూపుతాయి? తల్లిదండ్రులు కూడా తమ పిల్లలను క్రీడల్లోకి పంపడానికి భయపడే పరిస్థితి నెలకొంది.
3. మౌలిక సదుపాయాల (Infrastructure) కొరత
ఒక క్రీడాకారుడు అంతర్జాతీయ స్థాయిలో పోటీ పడాలంటే అతనికి అధునాతన స్టేడియంలు, గ్రౌండ్లు, మంచి కోచ్లు అవసరం. కానీ మన గ్రామీణ ప్రాంతాల్లో సరైన ప్లే గ్రౌండ్ కూడా దొరకని పరిస్థితి. పైన చెప్పుకున్న పుష్ప లాంటి పారా అథ్లెట్లకు చిన్న చిన్న ఎన్జీవోల (NGO) ద్వారా సహాయం అందుతుందే తప్ప, క్రీడా ప్రాధికార సంస్థల నుండి సరైన శిక్షణ అందడం లేదు.
4. క్రికెట్పై ఉన్న పిచ్చి మోజు
మన దేశంలో క్రీడలు అంటే కేవలం ‘క్రికెట్’ అన్న వాతావరణం సృష్టించబడింది. కార్పొరేట్ కంపెనీలు, స్పాన్సర్లు, మీడియా.. ఇలా అంతా క్రికెట్ చుట్టూనే తిరుగుతారు [12:33]. ఇతర క్రీడలను దారుణంగా విస్మరిస్తారు. ఇతర క్రీడల అథ్లెట్లకు వార్తాపత్రికలలో ఒక మూల వార్తగా స్థానం దక్కుతుందే తప్ప, వారికి తగిన గుర్తింపు, ఆర్థిక స్పాన్సర్షిప్ రావడం లేదు. ఈ వివక్ష వల్ల ఇతర క్రీడల్లో అద్భుతమైన ప్రతిభ ఉన్నా అది మరుగున పడిపోతోంది.
5. రాజకీయ జోక్యం, అవినీతి
క్రీడా సంఘాల్లో క్రీడాకారుల కంటే రాజకీయ నాయకుల ఆధిపత్యమే ఎక్కువ. ప్రతిభ ఉన్న వాళ్ళ కంటే పరపతి ఉన్న వాళ్ళకే ఎక్కువ అవకాశాలు దక్కుతున్నాయి. దీనివల్ల నిజమైన ప్రతిభ గల క్రీడాకారులు సెలక్షన్స్ దగ్గరే ఆగిపోతున్నారు.
ముగింపు
“క్రీడాకారులను గౌరవించని దేశం ఎప్పటికీ క్రీడల్లో ఎదగలేదు” అన్నది అక్షర సత్యం. ఒలింపిక్స్లో మన దేశ జాతీయ గీతం వినిపించాలన్నా, మన జెండా రెపరెపలాడాలన్నా.. కేవలం అథ్లెట్ల కష్టం మాత్రమే సరిపోదు. ప్రభుత్వాలు, వ్యవస్థలు వారికి అండగా నిలబడాలి. పతకం వచ్చిన తర్వాత కోట్లు కురిపించడం కాదు, ఆ పతకం సాధించడానికి వారు పడే కష్టంలో భాగస్వామ్యం కావాలి.
కూరగాయలు అమ్ముకుంటున్న పుష్ప మింజ్, అప్పుల పాలైన యమునా పాశ్వాన్, పానీపూరి అమ్ముకుంటున్న సీతా సాహు.. వీరంతా మన వ్యవస్థ వైఫల్యానికి సజీవ సాక్ష్యాలు. క్రీడాకారులకు ఉద్యోగ భద్రత కల్పించి, అట్టడుగు స్థాయి నుండి ప్రతిభను వెలికితీసి, వారికి అవసరమైన ఆర్థిక సహాయం, శిక్షణ అందించినప్పుడే భారతదేశం ఒలింపిక్స్ పతకాల పట్టికలో అగ్రస్థానంలో నిలుస్తుంది. అలా జరగని నాడు, ఈ ప్రతిభావంతులు ఇలాగే తమ ఆటను వదిలేసి బతుకు దెరువు కోసం వీధుల్లో వ్యాపారాలు చేసుకునే దుస్థితి కొనసాగుతూనే ఉంటుంది. వ్యవస్థ మారాలి, అథ్లెట్ల రాత మారాలి!
